Papendrecht 2 – Beek Vooruit 14: 6 – 0

Papendrecht 2 – Beek Vooruit 14:  6 – 0

Op zondag 26 november; naamdag van de heilige Amator van Autun;
95 jaar nadat de Britse archeoloog en Egyptoloog Howard Carter en Lord Carnavon de tombe betraden van de Egyptische farao Toetanchamon,
76 jaar nadat Libanon onafhankelijk werd van Frankrijk; 51 jaar nadat in het Franse Rance ’s werelds eerste getijdenkrachtcentrale in gebruik werd genomen; enkele uren na de Kampvuuravond op het Papendrechtse Scoutingterrein, gingen we naar het Slobbengors voor de confrontatie met Beek Vooruit 14.

Om 10 uur begon de degradatietopper om plek 10 in de stand. We speelden op veld 2. Op zijn zachtst gezegd niet het beste veld van het Slobbengors. De kans op blessures was dus groot. En met een krappe selectie was dat geen fijn vooruitzicht. Aan de andere kant hadden we de enige thuisoverwinning van het seizoen, voor de beker, behaald op veld 2.
Al na vier minuten stonden we met 1-0 voor. Jan stuurde onze nummer 20 diep en alleen voor de doelman van de gasten faalde hij niet. Dit leidde toch wel tot de nodige angstgevoelens bij de vele fans. De afgelopen weken waren onze wedstrijden steevast op dezelfde manier gestart en dat resulteerde telkens in een nederlaag. We waren vast van plan dit niet opnieuw te laten gebeuren. Verder dan een paar spaarzame hoekschoppen kwam Beek Vooruit 14 niet.
We speelden eenvoudigweg geweldig en produceerden de ene na de andere fraaie combinatie. Na de zoveelste prachtige combinatie speelde Jan onze nummer 20 aan op rechts. Hij zette voor op de centraal staande Rob S. die de bal naar de linkerkant afgaf op Peter. Hij stond schuin voor het doel, terwijl een flinke groep Brabanders in het doelgebied stond. Uw verslaggever zag geen gaatje, maar Peter wel: 2 – 0.
En binnen het half uur stond het zowaar 3 – 0 en weer stond Jan aan de basis. De bal kwam bij Rob S. die doorkopte op Wilco. Hij liet de bal slim lopen waardoor onze nummer 20 opnieuw alleen voor de doelman van Beek Vooruit 14 kon opduiken en weer faalde onze benjamin niet: 3 – 0.

Edwin was inmiddels gearriveerd en hij deed lacherig en gemakzuchtig alsof de buit al binnen was, bepaald tot ongenoegen van de assistent-teammanager. In het verleden hebben we vaak genoeg voorgestaan en gingen we denken dat we op ons gemakkie de zege wel even zouden binnenhalen met puntenverlies tot gevolg. Bovendien was Eric met een blessure uitgevallen, waardoor Edwin de enige fitte reserve was. “Eric geblesseerd uitgevallen???”, hoor ik u denken. “Het is toch nooit eerder voorgekomen dat die woeste, ruige, ruwe, grimmige, onverschrokken en onverwoestbare Viking met een kwetsuur moest afhaken?” Inderdaad. Dat zegt alles over veld 2. Hoewel, je wordt ouder opa!
In de slotfase van de eerste helft gaf Wim aan eruit te willen vanwege een opkomende blessure. Edwin was daar echter in het geheel niet klaar voor, waardoor de assistent-teammanager nog bozer werd. Edwin zat alleen maar een beetje te giebelen en ginnegappen en had zijn voetbalschoenen nog niet eens aan. De verdediging hield gelukkig het slot op de deur, waardoor Wim al strompelend de rust kon halen.

Ook in de rust was Edwin met van alles en nog wat bezig, behalve met voetbal. Tot grote frustratie van de assistent-manager. De stoom kwam bijna uit zijn oren. En Edwin bleef maar doorgaan, omdat hij wist dat hij als enige fitte er toch wel in zou komen voor Wim, die echt niet verder kon. En om nou de tweede helft met maar 10 man te gaan spelen, is ook weer zowat. Dan Edwin er maar in. Om Edwin een beetje in bedwang te houden, werd hij linkshalf gezet, voor Jan Willem en naast Peter. En het moet gezegd: dit was een absolute meesterzet, vooral dankzij de prima aanwijzingen die Edwin kreeg. Hij zei dat de aanwijzingen van Peter wel overduidelijk beter, nuttiger, leerzamer, geschikter, constructiever, fijner, zinvoller, bruikbaarder, raadzamer, opbouwender en vooral aangenamer van toon waren dan die van Jan Willem en dat Peter simpelweg veel beter is dan onze linksback. Daar valt geen speld tussen te krijgen. Overigens is het verschil in kwaliteit tussen Peter en Edwin ook overduidelijk. Waar Peter van ruim 25 meter een ziedend schot losliet dat maar net naast het doel ging, kwam Edwin van die afstand niet veel verder dan een simpel en ongevaarlijk rollertje. Maar toch leuk geprobeerd hoor Edwin!

Het eerste kwart van de tweede helft wilden te veel mensen voor eigen succes gaan en holden we te veel blind naar voren, waardoor we achterin vaak onnodig één tegen één kwamen te staan. Maar Jan Willem en Arie, die als enigen achterin bleven hangen omdat ze absoluut wilden winnen, speelden ijzersterk. En de doodenkele keer dat de bal al richting ons doel ging, stond daar onze betrouwbare doelman Maurice die niet van plan was gepasseerd te worden vandaag.
Halverwege de tweede helft pakten we het weer op en voetbalden we net zo weergaloos als tijdens de eerste helft. Na wederom een prachtige combinatie wilde onze benjamin de bal naar rechts spelen op Wilco. Via de verdediging viel de bal echter weer voor de voeten van onze nummer 20 die zo alleen op de Brabantse doelman afkon en weer het net vond. Niet veel later kwam na een nieuwe schitterende aanval de bal dan wel bij Wilco: 5 – 0.

In de slotfase viel onze zesde treffer. Deze was wel bijzonder curieus. We kregen aan onze rechterkant een hele reeks hoekschoppen die allemaal door Luciën genomen werden. Hij deponeerde de bal steeds bij de tweede paal wat niets opleverde. Tot onbegrip van de assistent-scheidsrechter van de gasten. “Je moet de bal bij de eerste paal leggen”, zei hij tegen Luciën, toen hij wilde aanleggen voor een nieuwe hoekschop. Luciën haalde echter zijn schouders op en legde de bal weer gewoon achterin, wat weer geen doelpunt betekende. Dus toen Luciën vijf minuten voor tijd de bal opnieuw ging neerleggen voor een nieuwe hoekschop, zei de vlagger: “Heb je me net niet gehoord? Je moet de bal bij de eerste paal leggen”. Deze keer besloot Luciën die raad op te volgen. En verdraaid: de bal vloog zonder tussenkomst voorbij de eerste paal in het doel: 6 – 0. Wat een weelde. Het is alweer heel wat jaren geleden dat we nog eens zo ruim wisten te zegevieren.
De wedstrijd eindigde vervelend genoeg letterlijk met een klapper toen Wilco en een centrale verdediger van de gasten tegen elkaar knalden. Ze gingen beiden knock-out, al won Wilco op punten. Uiteindelijk konden ze gelukkig allebei op eigen kracht naar de kleedkamer lopen.

Johan is Grensrechter, Patrick Scheidsrechter, Maurice Doelman, Marcel Kleedkamerschoonmaker en Jan S. Supporter van de Week. De zege was een echte teamprestatie. De gehele ploeg is daarom Speler van de Week.

In de kantine trakteerde Wilco op een grote schaal met hapjes vanwege zijn 30e (!) verjaardag. Uiteraard werd hij luid toegezongen. We zien hem nog schuchter binnenkomen als junior bij zijn eerste optreden bij ons als gastspeler. En inmiddels is hij al zo’n oude vent dat hij als compensatiespeler mee zou kunnen voetballen met de veteranen. Wat vliegt de tijd. Gefeliciteerd Wilco en dat je nog maar lang bij ons blijft voetballen!
Door de galavoorstelling en de ruime zege was iedereen door het dolle heen. De hapjes en patat bleven maar komen. Dit leidde ook in de derde helft tot een ruime zege. Wat een dag. Van positie geruild met Beek Vooruit 14 waardoor wij nu 10e staan en zij 11e. Drie helften dik gewonnen, de nul gehouden en tonnetjerond weer naar huis. Lang niet meegemaakt. Op het laatst leek het nog even link te gaan worden toen hoody Wim wilde gaan bashen, maar gelukkig greep de teammanager net op tijd in. Zo liep het toch nog goed af.

Commentaren zijn niet meer mogelijk.