Papendrecht 2 – Zundert 5: 3 – 3

Papendrecht 2 – Zundert 5:  3 – 3

Op zondag 24 september; de 392e geboortedag van de Nederlandse wiskundige en politicus Johan de Witt, heer van Zuid- en Noord-Linschoten, Snelrewaard, Hekendorp en IJsselvere; 44 jaar nadat Guinee-Bissau zich onafhankelijk verklaarde van Portugal; een dag na de Fietscontrole- en Reparatiedag op Winkelcentrum De Meent; speelden we op het Slobbengors de eerste competitiewedstrijd van het nieuwe seizoen tegen Zundert 5.
Het was de Dag van de Materiaalman. Dus eerst driewerf hoera voor Arie: HOERA, HOERA, HOERA!!! Het is goed dat hij die taak heeft overgenomen van teammanager Johan die iedereen erop gewezen had dat we in het wit zouden spelen, maar zelf terug naar huis moest omdat hij zijn witte voetbalshirt vergeten was.

Elke week vindt een stelletje azijnpissers wel weer iets om over te zaniken, deze keer over het veld. De vorige twee thuiswedstrijden speelden we op veld 2, maar dat is veruit het slechtste veld van het Slobbengors. Daarom was door de teamleiding stevig gelobbyd om op echt en goed gras te mogen voetballen. En met succes. De wedstrijd was gepland op veld 6. Tot grote onvrede tot sommigen, bijvoorbeeld omdat ze het niet konden vinden. Let wel: het gaat om mensen die al decennia op het Slobbengors actief zijn en dan nog een veld niet kunnen vinden. Waarschijnlijk werkte hun navigatiesysteem niet. Andere klachten waren dat het zo ver weg is, dat er geen dug-outs staan en dat er hoge bomen langs de kant staan, waardoor je in deze tijd van het jaar niet de hele wedstrijd in de zon speelt. Zij spelen kennelijk liever op een betonplaat met voornamelijk kunstgras en slechts een enkel plukje gras, waarop je gewrichten kraken bij elke stap en slidings maken onmogelijk is en als je het toch doet, je volledig openligt. Mijn persoonlijke voorkeur gaat toch uit naar het spelen op een goede grasmat. Maar smaken verschillen natuurlijk.

We speelden de tegenpartij het grootste deel van de eerste helft volledig van de mat. In de eerste vijf minuten kwamen we al tweemaal alleen voor de Zundert-goalie, maar gescoord werd er niet. Na een kwartier was het wel raak, Na een fraaie aanval volgde een strakke voorzet vanaf links op Wilco. Hij controleerde rustig de bal en knalde deze vervolgens tegen de touwen: 1 – 0. Daarna regende het 100%-kansen. We hadden er makkelijk voor rust vier bij kunnen prikken, maar uiteraard gebeurde dat niet. Wel hadden we pech dat de lat tot twee keer toe een treffer in de weg stond.
Zundert 5 had aanvallend één concept. De Brabantse middenvelders probeerden de bal over onze verdediging te lepelen, hetzij rechtstreeks, hetzij via een doorgetikte of doorkopbal, om de handige spitsen in stelling te brengen. Dat was voor iedereen al na een paar minuten duidelijk. Bovendien werd het vanaf de kant vele malen geroepen. Maar luisteren of ernaar handelen, ho maar. Eén keer lukte zo’n aanvalspoging. Alle verdedigers bleven staan en dus gingen we niet rusten met een logische 5 – 0 voorsprong, maar met 1 – 1.

De tweede helft waren we nog steeds wel beter, maar het overwicht was wel minder. Wat niet hielp was dat de één na de ander geblesseerd naar de kant moest. Vooraf was nog gemopperd dat we maar liefst 16 man hadden, maar dat bleek maar weer eens geen overbodige luxe. Iedereen was hard nodig. Het vele gewissel zorgde er wel voor dat het minder soepel liep dan tijdens het eerste bedrijf. We vonden het een hele prestatie dat Edwin nog wist wat hij moest doen. Hij begon in de opstelling als linkshalf, was daarna achtereenvolgens wissel, rechtsback, weer wissel om te eindigen op zo’n beetje elke positie in het middenveld. Om tureluurs van te worden, maar Edwin hield zijn hoofd er aardig bij. Behalve bij het eerste tegendoelpunt dan. Hij is desondanks Man van de Week.

Tip: als je langs de kant staat en je weet dat je er binnen niet al te lange tijd in moet, doe dan eens een goede warming-up. Natuurlijk is het leuk om gezellig staan te beppen, maar dat kan ook na afloop van de wedstrijd.

Helaas had niet iedereen die tip ter harte genomen, met vele blessures tot gevolg. Desondanks kwamen we terecht op 2 – 1, toen onze jonge nummer 20 vanaf links naar binnen sneed en hard uithaalde.
De tegenstander kwam er maar sporadisch uit en bleef hun enige aanvalsconcept hanteren. In de rust was daar nog op gehamerd. Iedereen zou het toch wel moeten weten, zou je zo denken. Het spreekwoord luidt echter: een ezel stoot zich in het algemeen niet tweemaal aan dezelfde steen. En ezels willen we niet zijn. Dus gebeurde het weer, met een vrije trap aan de rand van het strafschopgebied tot gevolg. Invaller Arie had zich tot dan toe op geen enkele manier gemanifesteerd, maar wilde toch graag in het wedstrijdverslag opgenomen worden. Daarvoor greep hij de directe vrije schop van de gasten aan. De Zundert-speler produceerde een zacht balletje over de muur, in principe een simpele prooi voor Maurice dus. Arie besloot echter de bal precies genoeg met zijn hoofd te toucheren om deze onhoudbaar in de kruising te doen ploffen. Op deze manier had Arie precies wat hij wilde: genoemd worden in het verslag én de koppositie in het klassement om de Tikkie-Terug-Bokaal. Arie had van tevoren gezegd dat hij zijn kale bolletje had ingesmeerd met zonnebrandcrème. Volgende keer toch maar gewoon krijten, Arie.

Een andere invaller, Frank, had ook geen noemenswaardige positieve bijdrage aan ons spel geleverd, totdat hij opeens vanaf rechts een prachtige voorzet produceerde die Wilco even fraai binnen knalde: 3 – 2. Daarna raakte Frank geblesseerd, maar vanzelfsprekend ging hij er niet uit. Ik heb toch contributie betaald, ik ben toch al wissel geweest, ik ben toch belangrijk? Teambelang? Scheid eens uit. Ik voetbal alleen voor mezelf! Daardoor voetbalden we een kwartier lang in feite met 10 man.
De supporters hoopten dat we nou eindelijk eens geleerd zouden hebben van onze fouten en op dezelfde wijze de zege binnen zouden halen als bijna een jaar geleden toen dezelfde wedstrijd op het programma stond en die op een vergelijkbare wijze verliep. Toen deden we precies wat we moesten doen, namelijk achterin wat extra zekerheid inbouwen en loeren op mogelijkheden om de zege veilig te stellen, met een 4 – 2 eindstand tot gevolg.
En, deden we dat deze keer ook? Domme vraag, welnee! Ondanks het geroep van enkele verstandigen bleven de meesten als kippen zonder kop naar voren hollen. Onze middenvelders weigerden de steekpass van de Brabanders tegen te houden en de verdediging bleef één gatenkaas. En dus viel tien minuten voor tijd na een steekpass de bal over onze verdediging. Invaller Jan Willem had net als de andere twee genoemde invallers niets noemenswaardigs gedaan en besloot daarom tot een vergelijkbare actie over te gaan als Arie. Jan Willem heeft de Tikkie-Terug-Bokaal al aardig wat keer gewonnen en heeft zich voorgenomen dat dit jaar niet te doen, dus maakte hij maar hands. De strafschop werd feilloos benut: 3 – 3.

Vaak verliezen we dergelijke wedstrijden nog. Je zou dus denken dat we dan maar voor het punt zouden gaan en wat verstandiger zouden gaan spelen. Maar welnee. Menigmaal hielden de vele fans hun hart dan ook vast, maar doordat Maurice gelukkig opnieuw een ijzersterke wedstrijd keepte, bleef het gelukkig bij 3 – 3.
Menigeen mopperde na afloop over enkele voor ons nadelige momenten, maar we hebben het toch echt zelf weggegeven door voorin maar 3 van de zeker 10 enorme kansen te benutten, door op het middenveld categorisch te weigeren de steekpass van de gasten eruit te halen en door achterin steeds maar weer ruimte weg te geven en niet mee te lopen als de bal over de defensie werd gedeponeerd.
Lisette is Supporter, Patrick Scheidsrechter, Maurice Doelman, Jan Willem Handsmaker en Arie Eigendoelpuntenmaker van de Week.

In elk geval is nu al duidelijk dat rekenen op het linkerrijtje volkomen onrealistisch is als we al punten verspelen tegen een ploeg waar we een jaar geleden thuis nog van wonnen. Vorig jaar werden we negende. We mogen blij zijn als ons dit seizoen weer lukt. De media roeren zich inmiddels flink, zeker nadat de beurscijfers bekend werden gemaakt. Die zijn zoals elk jaar weer geweldig. Het Zondag2-aandeel behoort tot de grootste stijgers van dit jaar. Het uit te keren dividend stijgt naar verwachting eveneens flink. De aandeelhouders zijn dan ook meer dan tevreden. Dat het sportief van geen kanten gaat, is tegenwoordig van ondergeschikt belang, tot groot ongenoegen van de supporters. “Het is allemaal leuk en aardig dat zelf opgeleide jeugdspelers als Antony voor veel geld worden verkocht, maar als je iemand als Jan, die al jaren geen bal meer behoorlijk geraakt heeft, voor niets uit het bejaardentehuis haalt, lever je op voetbalgebied wel veel kwaliteit in”, aldus de commentaren bij Studio Voetbal. We zijn benieuwd hoelang de nieuwe teammanager Johan nog op zijn post mag blijven.

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *