Papendrecht 2 – OMC 3: 4 – 3

Papendrecht 2 – OMC 3:  4 – 3

Op zondag 10 september; naamdag van de heilige Theodardus van Maastricht; de Nationale Feestdag van Gibraltar; 171 jaar nadat de Amerikaanse uitvinder Elias Howe een patent kreeg voor de naaimachine; 43 jaar nadat Guinee-Bissau onafhankelijk werd van Portugal; 9 jaar nadat de Large Hardon Collider, de grootste deeltjesversneller ter wereld, in het CERN bij Genève in gebruik werd genomen; stond de eerste thuiswedstrijd van het nieuwe seizoen op het programma. Op veld 2 van het Slobbengors speelden we voor de beker tegen OMC 3.

De teamleiding had gedacht dat met het sluiten van de transferperiode de hectiek op dat gebied wel voorbij zou zijn. Ze waren echter vergeten dat de transferwindow nog open is in Rusland, China en onze hoofdstad. Dat betekende dat we op het allerlaatste moment nog een Amsterdammer in ons maag gesplitst kregen in de vorm van Silvester. Ons voormalige teamlid en oud-speler van Zondag 1 zou laten zien dat hij nog niets van zijn sprankelende spel verloren heeft. Welkom terug Silvester!

Het was een prachtige zondagochtend. Vanwege de ruime nederlaag van een week eerder was de teamleiding bang voor een tegenvallend toeschouwersaantal, maar daar was geen sprake van. Het was zelfs zo druk dat er voor de vele Papendrecht-bobo’s als onze beschermheer en de heer Van Wijngaarden geen plek was langs de lijn. Zij stonden daarom op de dijk naar onze wedstrijd te kijken. En spaarden zo de kosten van een entreekaartje uit natuurlijk. Slim bekeken.
Het officiële wedstrijdtenue van OMC bestaat uit een wit shirt met enkele rode en blauwe, verticale banen en een blauwe broek. Bij ons was de verbazing dan ook groot toen bleek dat OMC 3 gekleed was in een donkerblauw shirt en een rode broek. Assistent-teammanager Jan Willem, die verantwoordelijk is voor de wedstrijdkleding, had daar geen rekening mee gehouden en had daarom onze witte reservetenues niet meegenomen. Zijn eerste blunder van de dag. Er zouden er nog vele volgen. Er zat voor ons daarom niets anders op dan te spelen met binnenstebuiten gekeerde shirts.
De aftrap was deze keer een paar minuten over tienen omdat onze scheidsrechter begon met het controleren van de spelerspassen op zijn mobiele apparaat. Ook andere bijzonderheden als wissels tijdens de wedstrijd verwerkte hij direct op zijn smartphone. Bijzonder om mee te maken.

We begonnen sterk. De tegenpartij trapte af, maar al binnen 10 seconde veroverde Frank de bal. Zijn afstandsschot ging echter ruim naast. Niet veel later drong Melvin na een fraaie individuele actie het strafschopgebied binnen, maar hij wachtte te lang met afdrukken, waardoor een tegenstander de bal van zijn voeten kon plukken.
Na 20 minuten moest de OMC-doelman met een bovenbeenblessure het veld verlaten. Een reservespeler ging vervolgens op het doel. Ook dit werd onmiddellijk geregistreerd door onze leidsman op zijn mobieltje. Die vervanging leek onze kansen op een positief resultaat te vergroten, maar de reservespeler toonde zich een prima goalie. Al na twee minuten na zijn entree kon Wilco alleen op hem af. Wilco was niet helemaal fit en toonde zich daarom niet zo trefzeker als normaal. Tot twee keer toe kon hij afdrukken, maar beide malen werd zijn inzet gekeerd. Het dient vermeld dat de invaller-doelman zijn doel prima verkleinde, goed bleef kijken en wachten en uitstekend redding bracht.

Het tweede kwart van de eerste helft was duidelijk voor de gasten. Het was daarom overeenkomstig het spelbeeld dat we na 45 minuten met een achterstand het veld verlieten, al mochten we blij zijn dat het bij rust maar 0 – 1 was. De algehele conclusie in de rust was, dat de achterstand het gevolg was van de dramatisch slechte opstelling, gemaakt door onze assistent-teammanager, die aangemerkt werd als de Papendrechtse Kim-Jung nog wat. En door het abominabele optreden van onze beide backs. Links stond Jan Willem die na rust zijn bekende plek langs de lijn weer mocht innemen en zich na afloop aan zijn andere belangrijke taak binnen ons team mocht wijden, namelijk het schoonmaken van de kleedkamer. En eerlijk is eerlijk, dat deed hij prima.
Vanwege het ontbreken van onze normaal zo betrouwbare rechterverdediger Marcel stond Johan rechtsback. Een miskleun van de eerste orde. Maar ja, Johan is teammanager en aanvoerder en wenste zichzelf niet op te offeren. Wel een goed besluit, zijn enige van deze ochtend, was om aanvallender te gaan spelen en daarom Kenneth in te brengen. Daarnaast werd Rob U. voorstopper gezet en dat was absoluut een openbaring. Rob U. vond dat hij vaker op die positie zou moeten spelen. Op zich heb je daar helemaal gelijk in Rob, maar wat doen we dan met Edwin? We kunnen hem toch niet elke week afwisselend met Jan Willem laten vlaggen?
Alhoewel … bij nader inzien … hmmm … toch zeker het overwegen waard …

We begonnen de tweede helft overtuigend. Vooral het combinatiespel tussen onze linksbenige voetballers liep geweldig. Zij bleven maar gaan en zich goed vrijlopen. Na één zo goedlopende aanval was Kenneth het eindstation:
1 – 1.
Eric was na het afvoeren van Jan Willem linksachter gaan spelen. Hij kende een moeilijke fase. Hij heeft echter veel zelfkennis en had daarom zelf ook wel door dat hij op zijn zachtst gezegd niet bepaald geweldig bezig was. Hij bood daarom aan het veld te verlaten. Dat zou betekenen dat Jan Willem er weer in zou moeten. Dat leek de teamleiding geen goed idee. We zouden dan dusdanig verzwakt raken dat een nederlaag onafwendbaar zou worden. Eric moest dus blijven staan. Hij richtte zich echter op, herstelde zich en speelde daarna prima. Helaas kan dat niet gezegd worden van zijn collega aan onze andere kant, waar Marcel node gemist werd. Het is dan ook hopen op zijn terugkeer. Johan was meer bezig met het kijken naar zijn aanvoerdersband dan met het kwijten van zijn taak.
Johan: als je rechtsback speelt, is het niet de bedoeling om de tegenstanders vrije baan te verlenen. Je moet proberen ze tegen te houden en de bal af te pakken. Dat gebeurde helaas maar zelden, waardoor van onze rechterkant de ene voorzet na de nadere verzonden werd door de gasten. Na één zo’n voorzet viel de 1 – 2. Maar het dient gezegd: de voorzet was fraai en de afronding evenzeer.

De linksbenige alliantie bleef gelukkig op volle toeren draaien en weer was het Kenneth die de gelijkmaker binnenschoof: 2 – 2. Een minuut later kreeg hij na een nieuwe linksbenige aanval een niet te missen kans. Hij kreeg de bal op een presenteerblaadje, voor zijn favoriete linkervoet op een halve meter, recht voor het lege doel. Hij presteerde het echter om de bal aan de voor ons verkeerde kant van de rechterpaal te deponeren. En je weet: als je weigert om zulke kansen te benutten en zo op voorsprong te komen, dan is de kans groot dat de tegenstander toeslaat. En dat gebeurde dan ook. OMC 3 mocht een kwartier voor tijd een vrije trap nemen aan onze linkerkant. De schitterend genomen vrije trap werd precies op het hoofd gelegd van de linkerspits van de gasten die vrij kon inkoppen omdat Johan uiteraard weer in geen velden of wegen te bekennen was. Hij stond zeker weer te praten met onze supporters langs de lijn. Maar ach, het is een goeie jongen hoor, die Johan. Maar eerlijk is eerlijk: de kopbal was bijzonder fraai en onhoudbaar: 2 – 3.

We gaven echter niet op en na weer schitterend linksbenig combinatievoetbal was het opnieuw Kenneth die de gelijkmaker binnentikte. Vijf minuten voor tijd kreeg Kenneth zijn volgende kans, maar zijn inzet werd gekeerd door de OMC-doelman. De bal viel op 10 meter voor het doel voor de rechtervoet van Melvin die een woud aan OMC’ers voor zich zag staan. Hij wist toch in de rechterhoek onder de lat een gaatje te vinden en bezorgde ons zo de verdiende zege, eindstand: 4 – 3.
Na afloop riep Frank enthousiast dat we met deze groep voor het kampioenschap kunnen gaan. Nou niet gaan overdrijven, Frank. Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Vorige week verloren we nog kansloos met 8 – 1. Maar inderdaad, de tweede helft verliep prima. Met die basis, afgezien van de rechtsback van vandaag dan, kunnen we ver komen.

Volgende week staat de laatste bekerwedstrijd op het programma, tegen RKsv RCD 7, opnieuw thuis. Frank vond het maar vreemd dat die Dordtse ploegen voor de beker alleen maar tegen ons spelen en dus maar één keer in actie komen, terwijl wij drie keer spelen. Beste Frank: onze bekerpoule bestaat uit vier ploegen. Daarin zitten wij plus drie Dordtse ploegen. Voor de beker wordt een halve competitie afgewerkt. Dat betekent dat elke ploeg drie keer voetbalt. De Dordtse elftallen spelen namelijk ook tegen elkaar. Duidelijk?
Jan Willem wist tot verbazing van iedereen nog alles te vertellen over ons laatste grote bekeravontuur, toen we de halve finale haalden. Verder wist hij ook nog te vertellen tegen welke ploegen we in het wit zouden kunnen spelen. “Dat jij dat allemaal onthoudt”, was de algemene opmerking. Zo gek is dat niet hoor. Andere tafelgesprekken gaan meestal over wintersportvakanties, verre reizen, kinderen, smartphones en natuurlijk mooie vrouwen. Op die punten heeft hij geen enkele ervaring, zeker niet op het laatstgenoemde gebied. Het enige interessante in zijn leven, behelst ons team.

De dochters van Melvin zijn de Supporters van de Week. Patrick is Scheidsrechter en Kenneth uiteraard Speler van de Week. En vooruit, Johan en Jan Willem zijn de Kleedkamerschoonmakers van de Week. Zijn ze ook weer blij.

3 Antwoorden op “Papendrecht 2 – OMC 3: 4 – 3”

  1. Keizer (teammanager) schreef:

    Ondergetekende (plaatsvervangend rechts-back) komt er deze week niet zo lekker uit volgens het verslag van assistent teammanager. Speelt hierin misschien ook de frustratie ivm zijn degradatie van teammanager naar assistent teammanager mee…..?

  2. m schreef:

    goed stuk, weer gelachen

  3. michel schreef:

    goed stuk, weer gelachen

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *